Spiraal ontrafeld

Ik moet je eerlijk bekennen: ik ben iemand die niet vies is van een beetje geheimzinnigheid. Ik laat mij graag van mijn absurde kant zien, trek het ongerijmde aan als een maatpak en loop ermee over straat alsof ik iets weet wat niemand anders begrijpt. Dat is een verraderlijke zwakte. Een verleiding. Een verheven illusie van superioriteit verpakt in de kronkels van het ongerijmde.

Want wat stelt die patafysische spiraal nu eigenlijk voor? En is zij werkelijk zo uitzonderlijk als ik, in mijn verheven dwaasheid geloof?

De spiraal is voor mij het symbool bij uitstek van de eeuwige dwaling, de omweg. Een beweging die zich nooit herhaalt, maar toch cirkelt. Ze wijst vooruit en achteruit tegelijk. Het is de dans van het verschil, van het telkens nét anders zijn. De spiraal slingert zich sierlijk door het universum van het ongerijmde, ze ontwijkt elke lineaire gedachte, en laat zich nergens op vastpinnen. Maar laten we eerlijk zijn: geldt dat niet ook voor het leven zelf.

Elke plant, elk gesprek, elke verliefdheid volgt diezelfde spiraal. Nooit recht, nooit exact herhaalbaar. Zelfs mijn eigen gedachten draaien in kringen die telkens een beetje verschuiven. De mislukking die gisteren absurd leek, blijkt vandaag een inzicht. De grap die ik gisteren maakte, keert vandaag terug als filosofie. Zo spiraalt werkelijk alles eindeloos.

De waarheid is dat de spiraal helemaal niet zo exclusief of uitzonderlijk is ... oei. Ze is overal. In het vallen van bladeren, in het vergeten van namen, in de manier waarop ik een sok kwijt ben die ik gisteren nog in mijn hand had. Het leven is één grote, gestaag afwijkende herhaling. De spiraal is geen verheven symbool van patafysische illuminatie. Ze is huis-tuin-en-keukenkosmologie.

Maar ik meen dat juist dáárin  haar ware kracht schuilt.

Niet als zeldzaam artefact, maar als alledaagse vanzelfsprekendheid. Niet als een pronkstuk van de absurdist, maar als bestaansgrond van alles wat leeft. De spiraal maakt geen uitzondering van mij, integendeel, ze maakt mij onderdeel van het geheel. En dat is misschien wel het meest patafysische inzicht van allemaal.

De uitzondering is de regel, en de regel is de uitzondering.
En dus: draai ik door. Met het grootste plezier.