Wanneer ik het breken snap
kan ik met een gerust hart kapot gaan
begrijp ik dat ik breek, opnieuw breek en opnieuw breek
hoor ik de tekens, de klanken de stilte breken …wanhopig vormgeven
Zie ik licht wat mij afbreekt
Vangt er elk moment een gevecht aan
van vormgeven en gebroken worden

Zie en beleef ik de ruimte tussen de dingen als gebroken
Ervaar ik de diverse aard van de dingen als gebroken
En de geuren proberen te helen en maken één
wat diep van binnen scheuren vertoont
onhoorbaar … zachtjes … stil … kraakt de werkelijkheid

Voltrekt zich een wonder
smelt, waait, mengt al wat gebroken kan worden
om die eenheid
De enige eenheid te maskeren wat niet ontmaskert wenst te worden
Wees niet bevreesd, jij, voor schijnbaar tijdloze deuren
In verscheurde gedachten arriveer ik

Arjan Bosch

Mei 2019

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiëren