Het NU …. een overdenking

Even stil staan bij het NU ....

Ik beleef het nu elk moment als bijzonder krachtig. Niet als een dunne scheidslijn tussen verleden en toekomst, maar als een voortdurende actualisatie. Door het denken in het nu ontstaat telkens mijn bewustzijn.

Dit denken staat niet los van de werkelijkheid. Hedendaagse filosofie laat zien dat bewustzijn geen toeschouwer is, maar onderdeel van het gebeuren. Het nu is geen achtergrond waartegen alles plaatsvindt, maar het veld waarin het zijn zich voltrekt.

Wat mij treft, is dat dit niet alleen geldt voor ervaring, maar ook voor de fysica. Zelfs op atomair niveau bestaat er geen verleden dat nog is, en geen toekomst die al vastligt. Er zijn alleen processen die zich nu voltrekken. Interactie, verandering, wording. Het zijn toont zich als activiteit.

Daarin herken ik het bewustzijn. Niet als iets dat het zijn verklaart, maar als iets dat het bewijst. Dat er gedacht, waargenomen en ervaren wordt, is zelf een aanwijzing dat er zijn is. Bewustzijn is geen losstaand gegeven, maar een bijzondere vorm van actualisatie: het zijn dat zichzelf ervaart.

Zo denk ik het nu, maar word er ook door gedacht. Subject en wereld zijn hier niet gescheiden, maar wederzijds betrokken. Het verleden bestaat slechts voor zover het nu betekenis krijgt. De toekomst slechts als verwachting die zich in dit moment aandient.

Het nu laat zich niet vastzetten. Zodra ik het probeer te grijpen, valt het uiteen in herinnering of planning. Het vraagt geen beheersing, maar aandacht.

Misschien is dat zijn kracht: dat het denken het nu niet fixeert, maar mogelijk maakt. En dat in het voortdurende denken het zijn zichzelf blijft bewijzen.